فروش ترس برای سود

«سم آلتمن»، «ایلان ماسک» و «داریو آمودی» به همه هشدار می دهند که هوش مصنوعی ممکن است تا سال 2030 بشریت را نابود کند، در حالیکه همزمان از دولت ها می خواهند برای آنها مقررات وضع کنند.

با وجود اینکه آنها شبیه رهبرانی مسئولیت پذیر به نظر می رسند، واقعاً از هشدارهای آخرالزمانی به عنوان یک ترفند بازاریابی هوشمندانه برای حل مشکلات بزرگ تجاری خودشان استفاده می کنند.

روانشناسی بازاریابی آخرالزمانی

شرکت های هوش مصنوعی با بهره گیری از روانشناسی کهن مصرف کننده از طریق ایجاد حس کمبود و خطر، رشدشان را به شدت تقویت می کنند. آنها ابزارهای شان را به عنوان تهدیدهای نابودکننده جهان و شبه هوشمند جلوه می دهند.

• وقتی به یک نرم افزار برچسب نابودکننده تمدن می زنید، آن را از یک فناوری ساده به یک نیرویی خداگونه ارتقا می دهید که در یک لحظه به اشباع فرهنگی می رسد.
• مصرف کنندگان و سرمایه گذاران برای دسترسی به این فرصت هجوم می آورند؛ هجومی که ناشی از تمایل روانی برای کنترل یک قدرت ممنوعه و پرریسک است.

پوشاندن بحران سودآوری

فراتر از دامن زدن به تقاضای مصرف کننده، مفهوم امنیت وجودی به عنوان یک پرده دود مناسب برای واقعیت های مالی تکان دهنده این صنعت عمل می کند. بزرگ ترین آزمایشگاه های هوش مصنوعی در حال حاضر با سرعتی ناپایدار در حال زیان دهی هستند و میلیاردها دلار را بدون یافتن مسیری روشن و قابل اتکا برای رسیدن به سودآوری انبوه، صرف مراکز داده، مصرف برق و تراشه های پیشرفته می کنند.

عرضه محصولات پر سر و صدا اغلب نمی تواند هزینه های عملیاتی سرسام آور را توجیه کند، و درآمدهای مورد انتظار از پذیرش سازمانی نیز با چالش هایی رو به رو است.

بنابراین مدیران ارشد با منحرف کردن بحث به سمت خطرات علمی-تخیلی مانند انقراض بشریت، توجه سهامداران، نهادهای قانون گذار و عموم مردم را از شکست های تجاری فوری دور می کنند. توجیه نبود بازگشت سرمایه فوری (ROI) با این ادعا که در حال برنامه ریزی دقیق برای ساخت یک الهه هستید، بسیار آسان تر است.

مدرک کجاست؟

جدی ترین نقص در این هشدارهای آخرالزمانی، نبود کامل شواهد تجربی برای اثبات آنهاست. با وجود میلیون ها دلار هزینه صرف شده برای لابی گری و گزارش های تحلیلی بی پایان درباره همسویی، شرکت های هوش مصنوعی حتی یک مدرک قابل راستی آزمایی ارائه نکرده اند که نشان دهد مدل های فعلی آنها قابلیت بهبود مداوم و خودکار عملکرد خود، درک شرایط و محیط پیرامون خود یا تمایل ذاتی به کشتن را ندارند.

این مدل ها همچنان موتورهای پیش بینی آماری پیچیده ای هستند که با مجموعه داده های عظیم کار می کنند، مستعد توهم و خطاهای منطقی اند و فرسنگ ها با نابودگران خودمختاری که در مقالات مدیران به تصویر کشیده می شوند، فاصله دارند. وقتی رهبران فناوری خواستار وضع مقررات برای تهدیدهایی می شوند که نمی توانند آنها را از نظر علمی اثبات کنند، عملاً در حال پیشبرد تسخیر ساختار قانون گذاری (Regulatory Capture) هستند.

آنها به دنبال تثبیت سهم کنونی شان از بازار، ایجاد موانع حقوقی برای جلوگیری از ورود رقبای متن باز و تازه واردان به بازار، و وضع مقررات انطباق پیش از امکان رشد شرکت های کوچک تر هستند.

در نهایت، نگرانی بشردوستانه ناگهانی «سیلیکون ولی» صرفاً تلاشی برای کنترل فضای اطلاعاتی است. رهبران شرکت های هوش مصنوعی با متقاعد کردن جهان به اینکه تنها خودشان کلیدهای آینده ای در سطح تسلیحاتی را در دست دارند، مطمئن می شوند که در مرکز جهان باقی می مانند؛ اقدامی کاملاً غیرمسئولانه!