بازده اوراق 30 ساله خزانه داری به 5.308 درصد رسید: آنچه باید در 8 اکتبر انتظار داشت

طی چند ماه گذشته، بازده در حراج اوراق قرضه 30 ساله خزانه داری روندی پیوسته صعودی را طی کرده است:

• حراج ماه مه نخستین حراج 30 ساله بود که از سال 2007 تاکنون با بازده بالای 5 درصد تسویه شد.
• تا ماه اوت، حراجی به ارزش 25 میلیارد دلار با بازده 5.216 درصد تسویه شد که بالاترین رقم از سال 2001 بود.
• جدیدترین حراج در ماه سپتامبر به 5.308 درصد رسید که نسبت به 5.216 درصد در ماه قبل افزایش یافته بود.

هر یک از حراج های اخیر برای دولت هزینه استقراض سنگین تری نسبت به دوره پیشین به همراه داشته است.

حراج بعدی در روز پنجشنبه، 8 اکتبر برگزار خواهد شد. خزانه داری در حال فروش 22 میلیارد دلار اوراق قرضه 30 ساله است.

بازار از زمان حراج ماه سپتامبر تاکنون به سطوح بالاتری حرکت کرده است. بازده اوراق 30 ساله در 1 اکتبر به 5.61 درصد رسید که نسبت به 5.49 درصد در 25 سپتامبر افزایش یافته است. بازده حراج از بازار تبعیت می کند، بنابراین مگر اینکه تغییری سریع رخ دهد، نتیجه پنجشنبه احتمالاً بالاتر از 5.308 درصد رقم خواهد خورد.

مواردی که باید در روز پنجشنبه زیر نظر داشت

بازده احتمالاً بالا خواهد بود، اما بازده به تنهایی اطلاعات چندانی به شما نمی دهد. آنچه اهمیت بیشتری دارد این است که آیا سرمایه گذاران مشتاق خرید بودند یا دولت مجبور شد برای یافتن خریدار هزینه بیشتری بپردازد.

1. مقایسه نتیجه حراج با قیمت پیش از حراج (Pre-Auction Price): در دقایق پیش از حراج، این اوراق قرضه در بازار با بازده مشخصی معامله می شوند. این بازده، بهترین برآورد بازار از هزینه نهایی حراج است. فرض کنید بازده معامله این اوراق درست قبل از حراج 5.60% باشد.

اگر حراج با نرخ 5.63% بسته شود، دولت مجبور شده بیش از حد انتظار بهره پرداخت کند، به این معنی که خریداران عقب نشینی کرده اند. معامله گران به این وضعیت تیل (Tail) می گویند. اگر حراج روی 5.57% به پایان برسد، خریداران فعال تر از حد انتظار ظاهر شده اند و هزینه کمتری به دولت تحمیل شده است.

2. نسبت پوشش تقاضا به عرضه (Bid-to-Cover Ratio). این شاخص میزان کل تقاضا را نشان می دهد. نسبت 2.4 به این معنی است که سرمایه گذاران به ازای هر 1 دلار اوراق قرضه عرضه شده، 2.40 دلار سفارش خرید ثبت کرده اند. هرچه این نسبت بالاتر باشد، رقابت برای خرید بیشتر بوده است. حراج های اخیر در محدوده 2.4 معامله شده اند، بنابراین رقمی که به طور محسوسی پایین تر باشد نشان دهنده تقاضای ضعیف خواهد بود.

چگونگی تحلیل همزمان این دو شاخص

اگر تقاضا همچنان قدرتمند بماند، بازده بالا لزوماً خبر بدی نیست.

بازده به ما نشان می دهد که استقراض برای دولت چقدر پرهزینه است. تقاضا به ما می گوید که بازار نسبت به آن آرام است یا با فشار و چالش مواجه شده است.

استقراض از قبل پرهزینه شده است و بازده ها در بالاترین سطوح شان طی نزدیک به دو دهه اخیر قرار دارند. این موضوع هم برای دولت و هم برای هر فردی که وام هایش بر اساس نرخ های خزانه داری تعیین می شود (مانند متقاضیان وام مسکن) ناخوشایند است. اما اگر همچنان سرمایه گذاران پرتعدادی برای خرید حاضر شوند، حراج بدون مشکل پیش می رود. در این شرایط بازار صرفاً روی قیمت بالاتری توافق کرده و سیستم روند عادی اش را طی می کند.

سناریوی بدتر زمانی است که بازده ها بالا باشند و خریداران اندکی حضور یابند. در این حالت، دولت هم بهره بیشتری پرداخت می کند و هم همچنان در فروش اوراق با چالش رو به روست. این وضعیت نشان می دهد که سرمایه گذاران از نگهداری این حجم سنگین بدهی دولتی خسته شده اند، امری که می تواند بازده ها را به سطوح بالاتری نیز هدایت کند.