بازار خصوصی در 2026: نقش Blue Owl Capital

در چند ماه گذشته قیمت سهام Blue Owl Capital به‌طور چشمگیری - 40% کاهش یافته است.

Blue Owl با مشکلات بزرگی رو به‌ رو است - آن‌ها مجبور شدند جلوی برداشت پول سرمایه‌ گذاران را بگیرند، یک ادغام که به شکست انجامید، و یک شکایت حقوقی که ادعا می‌ کند مدیریت از مشکلات زودتر از آنچه اعلام کرده بود اطلاع داشته است.

Blue Owl در واقع چه کاری انجام می‌ دهد

Blue Owl در سال 2021 زمانی ایجاد شد که دو شرکت با هم ادغام شدند.

• یک بخش، Owl Rock، به شرکت‌ های متوسط وام می‌ داد که برای دریافت وام از بانک‌ ها بیش از حد کوچک یا بیش از حد پرریسک بودند.
• بخش دیگر، Dyal Capital، سهام‌ های کوچکی در سایر شرکت‌ های سرمایه‌ گذاری خصوصی خریداری می‌ کرد و به یک سرمایه‌ گذار غیر فعال در مدیران صندوق‌ ها تبدیل می‌ شد.

این ترکیب به Blue Owl راهی برای ایجاد کارمزد های پایدار و قابل پیش‌ بینی فراهم کرد.

وقتی یک شرکت سرمایه‌ گذاری خصوصی یک معامله را نهایی کرده و سال‌ها بعد یک شرکت را می‌ فروشد، یک پرداخت بزرگ و یک‌ باره دریافت می‌ کند. Blue Owl مبالغ کوچک‌ تری را به‌ صورت پیوسته، سال به سال، از مدیریت این مجموعه‌ های سرمایه دریافت می‌کند، این مدل از نظر سرمایه‌ گذاران کم‌ ریسک‌ تر و باارزش‌ تر در نظر گرفته می‌ شود و به همین دلیل شرکت به‌ سرعت رشد کرد، از 166 میلیارد دلار دارایی در پایان 2023 به 307 میلیارد دلار در 2025.

درآمد نیز افزایش یافت: 2.87 میلیارد دلار در 2025، که 25% بیشتر از سال قبل بود.

اما…

در بخش وام‌ دهی Blue Owl، این شرکت محصولی به نام OBDC II فروخت - صندوقی که به سرمایه‌ گذاران عادی اجازه می‌ داد پول خود را در همان نوع وام‌ های شرکتی قرار دهند که معمولاً فقط در اختیار نهاد های بزرگی مانند صندوق‌ های بازنشستگی است.

جذابیت: بازدهی بالاتر نسبت به حساب‌های بانکی یا اوراق قرضه دولتی، و اکنون سرمایه‌ گذاران کوچک نیز می‌توانند وارد این حوزه شوند.

مشکل همیشه نقدشوندگی بود.

وام‌ های داخل این صندوق که به شرکت‌ های خصوصی داده شده‌اند، نمی‌توانند به‌ سرعت فروخته شوند. آن‌ها در یک بازار معاملاتی مبادله نمی‌ شوند. اگر به پول نقد نیاز داشته باشید، نمی‌ توانید آن‌ها را مانند فروش سهام یک شرکت مثل Apple بفروشید. Blue Owl به سرمایه‌ گذاران وعده داده بود که می‌ توانند به‌صورت دوره‌ای درخواست برداشت بدهند، اما صندوق همیشه این حق را برای خود محفوظ نگه داشته بود که میزان پرداخت را در هر زمان محدود کند.

در اواخر 2025 و اوایل 2026، افزایش نگرانی‌ ها درباره اقتصاد، بازارهای اعتباری و نرخ‌های بهره باعث شد موجی از سرمایه‌ گذاران به‌ طور همزمان درخواست بازگرداندن پول خود را بدهند. درخواست‌ های برداشت 200% بیشتر از سطح عادی شد. Blue Owl نمی‌توانست این مقدار پول را بدون فروش وام‌ ها با قیمت‌های بسیار پایین بازگرداند، که این کار به همه کسانی که در صندوق باقی می‌ ماندند آسیب می‌ زد. بنابراین کاری را انجام داد که قوانین اجازه می‌داد - دیگر هیچ برداشتی انجام نشد.

وقتی Blue Owl بخشی از وام‌ ها را برای تأمین نقدینگی فروخت، تقریباً به ارزش دفتری کامل فروخت (که در چنین شرایطی نتیجه نسبتاً خوبی محسوب می‌ شود). اما این تفاوت تا حد زیادی توسط بازار نادیده گرفته شد و سرمایه‌ گذاران صندوقی را دیدند که وعده نقدشوندگی نسبی داده بود و سپس از بازگرداندن پول خودداری کرد…

ادغام ناموفق و اینکه چرا اوضاع را بدتر کرد

Blue Owl برنامه‌ ای برای حل مشکل داشت: ادغام OBDC II با یک صندوق بزرگ‌تر که به‌ صورت عمومی معامله می شود. اگر این طرح موفق می‌ شد، سرمایه‌ گذاران در OBDC II سهام صندوق عمومی دریافت می‌کردند که در یک بورس معامله می‌ شود و نقدشوندگی مورد نظرشان را فراهم می‌ کرد.

این طرح شکست خورد، زمانی که سرمایه‌ گذاران شرایط ادغام را بررسی کردند، متوجه شدند که دارایی‌ های خود را با حدود 20% ضرر تبدیل خواهند کرد، سهام صندوق عمومی ارزش پایین‌ تری نسبت به آنچه در دفاتر ثبت شده بود نشان می‌ داد، بنابراین سهامداران به آن رأی منفی دادند. پس از عمومی شدن این مشکل، Blue Owl به‌عنوان شرکتی دیده شد که قادر به نجات محصول خود نیست.

شکایت حقوقی

مدت کوتاهی بعد، یک شکایت گروهی در حوزه اوراق بهادار علیه Blue Owl مطرح شد. این نوع شکایت به نمایندگی از سهامدارانی مطرح می‌ شود که در یک بازه زمانی مشخص سهام Blue Owl را خریداری کرده و متحمل ضرر شده‌اند.

ادعا این است که مدیریت می‌ دانسته فشار برداشت در حال افزایش است، نقدشوندگی در حال تبدیل شدن به یک مشکل است و با این حال به ارائه اظهارات خوش‌ بینانه عمومی ادامه داده بدون اینکه این مشکلات را افشا کند. این شکایت شامل اظهارات انجام‌شده بین فوریه و نوامبر 2025 است.

صرف‌ نظر از اینکه نتیجه این شکایت چه خواهد بود، این موضوع یک سایه سنگین ایجاد می‌کند - هر سرمایه‌ گذاری که امروز این سهام را خریداری کند، در حال پذیرش ریسک مسئولیت حقوقی بالقوه، نظارت‌های قانونی و ماه‌ ها یا سال‌ ها روند قضایی آسیب‌ زننده است.

سؤال مربوط به نرم‌افزار

این سؤال مطرح است که Blue Owl به چه نوع شرکت‌ هایی وام داده است؟

گزارش‌های خبری نشان می‌ دهند که بیش از 70% از وام‌ ها در پرتفوی وام‌ دهی Blue Owl به شرکت‌ های نرم‌ افزاری اختصاص یافته و این بخش تحت فشار قابل توجهی قرار دارد، به‌ طوری که موارد ناتوانی در بازپرداخت بدهی در حال افزایش است.

مدیریت این موضوع را رد کرده و اعلام کرده که سهم نرم‌ افزار حدود 8% از کل دارایی‌ های شرکت است، که عدد بسیار کوچک‌ تری محسوب می‌شود. این اختلاف تا حدی به نحوه اندازه‌ گیری برمی‌ گردد: 70% از یک پرتفوی خاص بسیار متفاوت از 8% از کل شرکت است.

مشکل این است که سرمایه‌ گذاران هنوز به عدد 8% اعتماد کامل ندارند، زیرا اعتبار شرکت به‌ دلیل ماجرای OBDC II آسیب دیده است.

تا زمانی که Blue Owl تأیید مستقل و جزئیات دقیقی از میزان قرار گرفتن در معرض این بخش ارائه نکند، بازار گفته‌های مدیریت را با تخفیف و تردید در نظر خواهد گرفت.

گسترش بحران

یک ماه پس از اینکه Blue Owl برداشت‌ ها را محدود کرد، شرکت‌های :Morgan Stanley و BlackRock نیز همین کار را در صندوق‌ های اعتباری خصوصی خود انجام دادند.

• این به این معناست که مشکل منحصر به مدیریت Blue Owl نیست. چندین شرکت که محصولات مشابهی را به سرمایه‌ گذاران خرد فروخته‌اند، همگی با یک تضاد ساختاری یکسان رو به‌ رو شده‌اند: وام‌ های زیرساختی را نمی‌توان به‌ سرعت فروخت، اما سرمایه‌ گذاران انتظار داشتند بتوانند خارج شوند. وقتی همه به‌ طور همزمان قصد خروج داشته باشند، هیچ صندوقی نمی‌تواند این انتظار را برآورده کند.
• علاوه بر این، Blue Owl یکی از اولین و بزرگ‌ ترین قربانیان از دست رفتن اعتماد گسترده به این دسته از محصولات است. این سرایت باعث می‌شود روند بهبود دشوارتر شود، زیرا حتی اگر Blue Owl مشکلات خاص خود را حل کند، سرمایه‌ گذاران خرد ممکن است برای مدتی از این نوع دارایی‌ها دوری کنند.